Ons verhaal

Een boodschap van de oprichter

Ik ben Cam. Ik ben TRYGG gestart nadat ik de andere kant van
burn-out en depressie had bereikt.

Twee jaar lang was ik "aan" zonder ooit echt aanwezig te zijn. Ja zeggen
op alles. Mijn laptop om middernacht sluiten met hetzelfde opgejaagde
gevoel dat ik om 7 uur 's ochtends had. Tegen mezelf zeggen dat ik "na deze week" zou rusten —
en dan na de volgende. Tegen mezelf zeggen dat het goed met me ging.

Tot mijn lichaam voor mij nee zei.

Wat volgde, was een periode die ik niet zag aankomen. Burn-out, daarna
depressie. Maanden waarin het openen van een e-mail voelde als onderhandelen
met de zwaartekracht. De angst was niet alleen hoe donker het was geworden —
het was de angst om terug te gaan naar hetzelfde leven dat me
daar had gebracht. Dat als ik op dezelfde manier terugkeerde naar de wereld,
hetzelfde weer zou gebeuren.

Herstel ging langzaam. Ik had professionele hulp. Mensen om me heen.
Uiteindelijk tijd. Maar geen van die hulpmiddelen was van moment
tot moment bij me. Ik kon geen therapeut in mijn zak houden. De
meditatie-apps vroegen meer aandacht dan ik had. Journaling
voelde als weer een taak op een lijst waaronder ik al verdronk.
De ademhalingsoefeningen vereisten dat ik eraan dacht om te ademen — wat,
op een moeilijke dag, al te veel was.

Wat ik nodig had, was geen nieuw hulpmiddel. Ik had een anker nodig.
Iets fysieks, direct, binnen handbereik — iets waar ik naar kon grijpen
zonder ritueel, zonder wilskracht, gewoon door me 's ochtends aan te kleden.

Voor mij bleek het een zware oversized hoodie te zijn.
De eerste keer dat ik er een aantrok, zakten mijn schouders. Iets wat ik
onbewust had vastgehouden, liet los. Ik begon er een te dragen
voor stressvolle vergaderingen. Voor telefoongesprekken die ik had
vermeden. Na moeilijke dagen. Ook na goede. Het loste
niets op — maar het gaf me een plek om naar terug te keren,
elke dag, alleen al door hem aan te trekken.

De hoodies die voor dit gevoel zijn ontworpen — de meeste zagen eruit als
medische apparatuur. "Angstverlichting". "Therapeutische kleding".
Apotheektypografie. Ik wilde me geen patiënt voelen.
Ik wilde een kledingstuk dat me, rustig,
zou dragen in de momenten dat ik thuis moest komen bij mezelf.

Dus maakte ik TRYGG.

Een zware katoenen hoodie die verdwijnt in de garderobe
die je al hebt. Niet voor de zieken — voor de opgejaagden, de zachten,
degenen die nog steeds hun weg terug vinden. Een veilige plek die je kunt
aantrekken. Een anker waar je naar kunt grijpen, elk moment van de dag.

Als jij ook ergens op die weg bent — waar je ook bent —
hoop ik dat dit je een beetje brengt van wat het mij bracht.

— Cam
Oprichter, TRYGG · Brussel